Er is altijd een onrust/dwang om te tekenen…..

Als ik teken voel ik rust in mijn hoofd, energie in mijn lijf, uiterste concentratie,

ik ben niet hier, de wereld gaat aan mij voorbij, geen besef van tijd en ruimte.

Wanneer ik onbewust/bewust een stap opzij zet ben ik verwonderd door wat ik zie.

Het lijkt als een loskomen van de werkelijkheid (waarbij ik mij afvraag wat nu de werkelijkheid is:

 de wereld waar in ik teken of de wereld daar buiten?)

 

Ik hou van grillige vormen en strakke lijnen, het spel van licht en donker en het verval van gebouwen en de natuur. Het fascineert mij dat “ wat als lelijk beschouwt wordt ook een vorm van schoonheid met zich mee draagt” en andersom !!!!

Materialen waar ik graag mee werk zijn; Oost-Indische inkt, houtskool, pastel, olie en Siberisch krijt. De tegenstellingen van deze materialen (hard – zacht – vast - vloeibaar) symboliseren voor mij de tegenstellingen in/van het leven: goed/slecht, donker/licht, positief/negatief, mooi/lelijk, sterk/zwak nieuwsgierig/terughoudend enz.

Tegenstellingen hebben elkaar nodig, versterken elkaar, zwakken elkaar af en brengen elkaar in balans.  De tegenstelling kan schommelen, het één kan zwaarder wegen dan het ander, meer aan je trekken dan het ander, het gaat om de dunne laag (grens) tussen de tegenstelling.

Die strijd, dat gevoel, dat intrigeert mij

Mijn eigen fotomateriaal is het middel (uitgangspunt) om tekenwerk te creëren, opdat wat ik teken ontstaat van uit mijn eigen wereld :  Dat “Wat één oog ziet”

Je kunt natuurlijk overal een foto van/over maken maar niet van/over de fantasie die in je hoofd tot verbeelding komt bij het beeld dat je fotografeert: Dat kan ik wel tekenen!!!

Je hebt de foto die als bron wordt gebruikt waarmee je begint en het getekend beeld waar je bij uit komt:  deze beelden zijn niet meer hetzelfde.

Ik ontleen mijn ideeën aan de omgeving om mij heen, en aan het persoonlijke gevoel dat ik daar bij ervaar.

 

 “Lopend door het bos, de zon laag schijnend door de takken,

Knisperende geluiden onder mijn voeten, langzaam dwalend door het gras

Stiekem glurend langs de bomen met daar half verscholen, vormen van hout, steen en beton

waan ik mijzelf als “grietje in het sprookjesbos “ , verdwaald en in spanning,

Angstig en nieuwsgierig tegelijk naar dat wat daar voor mij is……..”

 

Met mijn camera zwervend door de bossen, het liefst tegen de avond aan, raak ik gefascineerd door

de omgeving die bijna letterlijk omarmt en verborgen wordt door de schemer.

Het contrast tussen de vormen en hun omgeving brengen vaak tegenstrijdige gevoelens teweeg. “Het is naargeestig en mooi tegelijk”

 

 Observeren, er niet zijn, ruimte geven aan de omgeving en aan wat ik zie, dat is waar ik naar streef als ik met mijn camera op pad ben. Er is geen plan, maar geniet van datgene wat mijn pad kruist, wat mij gegeven wordt

Die gevoelens die deze omgeving bij mij oproept – als in een zweefmolen waarbij het spannende plezier en de misselijkmakende duizeligheid elkaar afwisselen en toch samen gaan - intrigeren mij: Hoe zo’n plek je een gevoel van lelijkheid maar ook van schoonheid kan laten ervaren, als in een grimmig sprookje.

Door dat het schemert veranderd het werkelijke bos in een andere wereld.De sfeer die voelbaar is roept een stil verlangen op naar een andere werkelijkheid.Dat stille verlangen is doortrokken van illusies, dromen, fantasie…Ik weet dat ik door een bos wandel maar toch bevind ik mij in een heel andere werkelijkheid. Die werkelijkheid en het gevoel wat het bij mij teweeg brengt zijn mijn inspiratie bij het tekenen

“Wat speelt zich af in het verborgene van het bos ?” en/of “wat heeft zich daar (in het verleden) afgespeeld ?   Die plekken waar wij aan voorbij gaan, niet meer opmerken, “welk verhaal en/of geheim gaat er schuil achter

De foto is de werkelijkheid van het moment, in mijn tekenwerk wil ik dat moment vormgeven zoals ik het zelf gevoeld en beleeft heb, er mijn eigen werkelijkheid van maken, mijn eigen projectie van het grillige maar toch sfeervolle landschap van het bos.